وطن پرستی و عِرق به خاک و کشور تقریبا در وجود همه هست و هرکسی به کشور و هویت خودش علاقه داره.این علاقه هم با محترم شمردن پرچم کشور که به عنوان نماد کشور هست بروز پیدا میکنه.پرچم اول از همه نماد ملت و مردم یک خطه هست,بعد میشه نماد دولت و حکومت,هر ملت و کشوری هم,یک روز ملی,روز استقلال,روز رهائی از استعمار,روز پیروزی انقلاب,یا یه همچین چیزی داره که در اون روز به جشن و پایکوبی میپردازند و کارناوال شادی راه می اندازه.
روز ملی ایران 22 بهمن هست ولی دیگه خبری از جشن ملی نیست!!نهایتا از 10 روز قبل آهنگ های تکراری 38 ساله به همراه تصاویر تظاهرات و راهپیمائی های روزهای انقلاب 57 از رسانه ملی پخش میشه.خیلی که بخواهند "های کلاس" برگزار کنند از این پرچم سه گوش ها ریسه میبندند توی خیابون و در و دیوار.
در ایران متاسفانه اول از همه ما تکلیفمون با خودمون و علایقمون مشخص نیست!!به جرات میتونم بگم که بیشتر ایرانی ها بطور صد در صد نمیتونند اعلام کنند که این نظام و حکومت را دوست دارند یا نه,از یک طرف ادعای دموکراسی بودن نظام در عین اسلامی بودنش را داریم,از یک طرف از سال 57 به این طرف هرچی نخست وزیر و رئیس ج
برچسب:
نویسنده: سام محمودی
تاريخ: سه
شنبه
3 اسفند
1395 ساعت: 7:23